وقتی اینجا شروع به نوشتن کردم تازه با فضای اینترنت آشنا شده بودم.اینترنت انگار پنجره ای بود رو به همه جهان هستی.هر چیزی شگفت زده ام میکرد.در هر سایتی عضو میشدم و چقدر با آدمهای تازه ای آشنا شدم.بعضی ها تا به امروز ماندگار شدند،تعداد انگشت شماری به من ضربه زدند که باعث شد درس بگیرم و به هر کسی اعتماد نکنم و بعضی ها محو شدند.

آن زمان پسرم ازدواج کرده بود و خارج از ایران زندگی میکرد،احساس تنهایی میکردم و چقدر فضای مجازی از لحاظ روحی کمکم کرد. کم کم آشنایی در دنیای مجازی تبدیل به دیدارهای حقیقی شد و چقدر خوب بود این دیدارهای جمعی.گردهمایی توی پارکها،موزه ها و کافه رستورانها.و چه دلنشین بود هم نشینی با جوانانی باسواد،فهمیده و مهربان که هنوز امروز،در سخت ترین شرایط کنارم هستند.از آنها انرژی گرفتم و خیلی چیزها آموختم.جوانانی با اختلاف سنی گاهی نزدیک نیم قرن که از بهترین دوستانم هستند. می توانم حتی گاهی با آنها درد و دل کنم،بگویم و بخندم و لذت ببرم از هر لحظه زندگی.

و این روزها هنوز هم با آدمهای جدیدی آشنا میشوم و چه خوب است این آشنایی ها.

پس زنده باد تکنولوژی.