چند دفعه از ته دل خندیدم؟

                      گریه کردم؟

                         غصه خوردم؟

                              افسوس خوردم؟

                                    باچند آدم تازه آشنا شدم؟

                                                چند تا کتاب خوندم؟

                                                                چند جای تازه رو دیدم؟

                                                                             دل چند نفر رو شاد کردم؟

                                                                                       چه کسانی رو از خودم رنجوندم؟

پارسال یکروز توی خیابون پام پیچ خوردوهنوز ته مونده دردش باهامه فهمیدم که دیگه توی راه رفتنهام باید احتیاط کنم.به اندازه کافی بدو بدو کردم.

مجبورشدم دو تا دندونم رو بکشم و جاش بریج کنم فهمیدم که دیگه نمیتونم سیب درسته رو بردارم و گاز بزنم.به اندازه کافی بخوربخورکردم.

نباید کار امروزم رو برای فرداها بگذارم چون شاید وقت تموم کردنشون رو نداشته باشم.

باید از هر لحظه زندگیم لذت ببرم و قدرشون رو بدونم و تا میتونم از ته دل بخندم.

خیلی وقته که گریه نکردم چون میدونم دردی رو دوا نمیکنه .

نبایدغصه اتفاقات گذشته روبخورم چون توی زمان خودش باید براشون چاره ای پیدا میکردم.

باید قدر آدمهای خوبی که اطرافم هستند رو بدونم و اونهایی که باعث عذابم میشن اگه نمیتونم اززندگیم بیرونشون کنم ازشون فاصله بگیرم.

عادت کتاب خوندنم رو حفظ کنم و تا میتونم از فکرم استفاده کنم تا هرگز دچار فراموشی نشم.

باید سعی کنم بیشترسفرکنم و جاهای تازه رو ببینم تا روحیه شادتری داشته باشم.

بایدتا میتونم به دیگران خوبی کنم و سعی کنم کسی رو ازخودم نرنجونم.

برای فرداها کلی نقشه و برنامه دارم و اصلاًاحساس پیری نمیکنم.تعجب میکنم وقتی از یک آدم چهل ساله میشنوم که دیگه پیر شده.

پس میگم مهم نیست توی شناسنامه چند ساله هستم.هنوز کلی جوونم..

کوووووووووو حاااالااااا تااااااا پیری

      برق باش که بدرخشی و بسوزانی                                      نه شمع که برفروزی و خود را بکاهی

   سعید نفیسی